Drabble "To nie niebo, to życie"

Witajcie,

przedstawiam Wam kolejna prace konkursową-tym razem konkurs na drabble, który odbył się na Katalogu Granger. "To nie niebo..." zdobyło łącznie 56 pkt i znalazły się też osóbki, które uznały tekst jako najlepszy ze wszystkich prac konkursowych. DZIĘKUJĘ!!!

„To nie niebo, to życie”*

W Dzień Matki straciła ją na zawsze. Miała z wyróżnieniem skończyć Hogwart – jak jej mama, lub być zawodowym graczem w quidditcha – po ojcu. Wymarzona Rose, która była z nimi, odkąd oznajmiono, że Hermiona urodzi dziewczynkę.

Umarła, zniknęła i nigdy nie wróci.

To straszne uczucie – urodzić dziecko, patrzeć na nie i przeżywać żałobę. Żałobę po czymś, czego nigdy nie było. Zespół Downa – rozbrzmiewał wyrok wydany przez los. Hermiona zastanawiała się, jak ją pokocha.

Pokochała! Rose zafundowała im najważniejszą lekcję życia, która trwa do dziś. Lekcję akceptacji, miłości i cierpliwości. Nauczyła ich, że dzieci nie są od tego, żeby spełniać oczekiwania rodziców.

*Cytat z filmu “Królestwo niebieskie” z małą podmianą słówka „świat” na „życie” - wydawało się to bardziej odpowiednie.

**Inspiracją do napisania tego tekstu, było wyznanie pewnej mamy, mamy dziecka z zespołem Downa, które swoim uśmiechem potrafi zarazić największego ponuraka.

Drabble "Sześć prezentów i rózga"

Witajcie,
zapraszam Was na podwójne drabble, które wpadło mi przypadkowo do głowy. Ja uciekam pisać Ślady (wreszcie mam chwilę czasu!)

“Sześć prezentów i rózga”

 

Pierwszym prezentem jaki od niego dostała, była książka.

Zniesmaczona rzuciła ją w kąt, nie patrząc nawet na tytuł. Potem przez miesiąc borykała się z wyrzutami sumienia, za tak niegodziwe potraktowanie. Książki, nie jego.

Drugi prezent rozpakowała w łazience Jęczącej Marty i zaraz potem dodała go do parującego kociołka z eliksirem wielosokowym. Choć wdzięczna za pomoc, z przerażeniem analizowała domyślność Ślizgona.

Gdy po raz trzeci ujrzała jego pochyłe pismo na niepozornej paczuszce spoczywającej w nogach jej łóżka, wiedziała, że to dopiero początek i chciała żeby tak było.

Na czwartym roku szczególnie oczekiwała na prezent od niego, ale dostała tylko rózgę. Choć chwilowy zawód ukłuł prosto w serce, ten kawałek drewna powiedział jej więcej niż on mógł wyrazić najpiękniejszymi słowami.

Piąty prezent rozpakowała przy Grimmauld Place, w skrytości duszy radując się z otrzymanego ponownie zaufania. Rozkwitła i z nową energią ruszyła z odsieczą Syriuszowi.

Gdy w szóstej klasie straciła już resztki nadziei, obdarował ją najszczęśliwszą nocą w jej życiu. Właśnie wtedy przepadła bez reszty. Z nim. Dla niego.

Walczyła u boku Harry’ego, gdy dostała od niego ostatni prezent, ten najpiękniejszy, niosący nadzieję na lepsze jutro, na przyszłość. Zawierający niewypowiedzianą obietnicę, którą od dawna chciała spełnić.

A potem odszedł. Cicho, skrycie…

Na zawsze…

Musicie mi wybaczyć to zakończenie. Wiem, wiem... zawsze miały być szczęśliwe, ale jakoś tak wyszło i nie chcę tego zmieniać.